Monday, March 27, 2006

The Inscrutable Kalikesam

- M Sumith -

Kalikesam and neighbouring Vattaparai falls are some miraculous sites in Bhoothapandi village of Kanyakumari district, the southern cape of Indian sub-continent. Kalikesam is an ever fascinating place for picnic lovers. It helps the people to spend their holidays for refreshment and enjoyment.
Kalikesam is unique in that it is a conjuction of terrestrial and aquatic ecosystem-the shola forest where the trees are evergreen, the main forest and the marshy swamps. Inside the deep and thick area, we can see the abundance of God’s blessings which are breath taking. The peace and calmness of the forest makes the viewers astonished. As we drive in to the interior of Kalikesam fall, the air is thick. The whole breeze acts as a balm while the bubbling sound of natural springs is a music to the ears. The place gets plenty of rainfall and enjoys pleasant weather round the year.
The fall is surrounded by forest on all sides and forms part of an active animal corridor. The long stream is pollution-free and adds to the natural charm of the place. Unlike the Tripparappu fall, which has become a typical tourist spot,here people are allowed to take ‘natural bath’. The place is depicted by spectacular flora and fauna. Apart from assorted flora and fauna, the region has grown in to a bird watcher’s heaven. The surrounding rocks, the pebbles inside the stream and the sunlight penetrating through the cleaves of dark green trees give everyone the feeling that” we have reached the eternity. ”
It is believed that the water from the fall has some medicinal effects. The tourists who visit here have a variety of choices from the virtue of natural untouched places. Kalikesam has a serpantine beauty which never lost the people’s attention.
There is a small temple, next to the fall. They used to worship the idol of ‘Goddess Kali.’ The very name Kalikesam expresses this. People need not take arduous journey to reach Kalikesam since the road is motorable.
On the way to Kalikesam, there is another eye-catching sight. It is Vattaparai fall. This place also makes the visitors amazed. People can reach this place without any difficulty.It is 35 kilometer away from Kanyakumari. The water from Kalikesam continuously flows through Vattaparai and makes the viewers happy.
With strict”no littering and noise” instructions, a trip to Kalikesam is like paying homage to nature nature. One can never see this place as empty. As the years have passed, Kalikesam became more and more famous. Most of the visitors are youngsters. They used to gather here to drink alcohol. It becomes a conspicuous hindrance to other visitors. For preventing such problems, the government has formed a check post at Bhoothapandi, the entrance to the forest. Nobody can trespass in the forest, after the protection has been made. Only after checking, people can go inside.
No visitor has returned in the tourism history of Kalikesam, without remarking about this kind blessing of God almighty. The visitors comment Kalikesam is a” gift of God”.

Albert Einstein and the International year of physics 2005

- SG Nehru Nagarajan -

“Science is a powerful instrument. How it is used, whether it is a blessing or a cure to mankind, depends on mankind and not on the instrument. A knife is useful but it can also kill”. –Albert Einstein.
2005 is the 100th anniversary of Albert Einstein-“Miraculous year.” In 1905 he published two seminar papers describing ideas that have since influenced all of modern physics: “the Photo electric effect,” and the paper on “Brownian motion.” In Germany several major scientific out reach events are planned for the “Einstein Year” and the United Nations declared 2005 the year of physics.
Albert Einstein was one of the greatest minds in the world history. Einstein is known as brilliant physicist who contributed more to the scientific world than any other person. His theories on relativity paved the way for how science currently views time, space, energy and gravity. Einstein was so advanced in his thinking that his studies and work set the standard for the control of scientific energy and space exploration currently being studied in the field of astrophysics.
Albert Einstein ranks as one of the greatest people for his contributions towards physics and his part as a philosopher of science and as a humanitarian. And like so many other great people in history, he was criticized and even threatened with death for his belief and convictions. Even up to his final days, the genius continued his search for laws that would explain more of the universe.
In 29,November 1999 a survey was conducted among 100 of today’s leading physicists. Albert Einstein has been voted as The Greatest Physicist of all time. Sir Isaac Newton was elected as second.
Albert Einstein allowed his brain to be studied after his death. Einstein’s brain must be smarter than the rest of all. Now, scientists have found that one part of his brain was physically extraordinary. In the study conducted by the overall anatomy of Einstein’s brain, scientist Mc. Master University in Ontario, Canada discovered that the part of the brain thought to be related to Mathematical reasoning- the inferior parietal region was 15 percent wider on both sides than normal.
Thus Albert Einstein says that “There are two ways to live your life
One is as though nothing is miracle
The other is as if everything is”.

மெகா சீரியல்

- க.பொன்ராஜ் -

மெகா சீரியல் - கேட்ட மாத்திரத்திலேயே பெண்களுக்கு சந்தோஷத்தையும் (உற்று நோக்க: சந்தோஷம் கேட்கும் போது தான், சீரியல் பார்க்கும் போது அல்ல) ஆண்களுக்கு (சில கண்ணீர் பார்ட்டிகள் தவிர்த்து) கடுப்பையும் தரவல்ல பலே வார்த்தை இது.சென்னை தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பான ‘விழுதுகள் தொடர்தான் மெகாசீரியல் உலகின் ஆதாம் ஏவாளாக கருதப்படுகிறது. தொடர்ந்து வந்த கேபிள் புரட்சியில் இந்த ஆதாம் ஏவாள் சந்ததி இந்திய மக்கள் தொகையோடு போட்டி போடுவது போல் பல்கிப் பெருகிவிட்டது.விளைவு, பல சேனல்களிலும் சேர்த்து நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட இடங்களை (தினமும்) பிடித்து கண்ணீர் தேசத்தில் செங்கோலாட்சி (ஆண்களின் பார்வையில் கொடுங்லோட்சி) நடத்தி வருகிறது இந்த மெ.மு.க. (அதாங்க... மெகாசீரியல் முன்னேற்றக் கழகம்.)ஆண்களோடு ஒப்பிடுகையில் பெண்களின் பொழுதுபோக்கு உலகம்; மிகவும் சிறியது. அதுதான் வரவேற்பறைக்கே வந்து பெட்டிச்சாத்தான் தந்த சீரியல் ஆப்பிளை ஏவாளாய் பெண்கள் விழுங்கியதற்குக் காரணம். பிரிதொரு காரணம், பெண்களை எளிதில் உணர்ச்சி வசப்பட வழிவகுக்கிற உறவுகளே மெகாசீரியலின் மையக் கரு என்ற அங்கீகரிக்கப்படத விதி. (எங்கள் தவைவிதியும் அதுதான் என ஆன்டி-மெகாசீயல் பார்ட்டிகள் புலம்பும் சத்தம் கேட்கிறது.)இனி மெகாசீரியலின் ‘உட்டாலக்கடி’ வேலைகள். தமிழ் சேனல்களில் நாளொன்றுக்கு 40 க்கும் மேற்பட்ட சீரியல்கள் ஒளிபரப்பாவதில் ஒவ்வொன்றும் தலா 30 நிமிடம் ஒளிபரப்பவதாக உங்கள் காதில் பூ சுற்றப்படுகிறது. (அதுதான் அவங்களோட பிழைப்ப+). உண்மையில் தினமும் காதுகளை பதம்பார்க்கும் டைட்டில் பாடலும், விளம்பரங்களுமே குறைந்த பட்சம் 12 நிமிடங்களை தின்று விடுகின்றன. மீதமுள்ள 18 நிமிடங்களில் அதிகமாய் போனால் ஆறு காட்சிகள். இந்த ஆறு காட்சிகளில் நீங்கள் ஏழு முறை அழுது முடிப்பதற்குள் பல லட்சங்கள் தயாரிப்பாளர்களின் கல்லாவில் விழும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?உதாரணமாக 500 நாட்களில் 250 மணி நேரம் (அதாவது 15,000 நிமிடங்கள்) ஒளிபரப்பாகும் மெகாசீரியல்கள் உண்மையில் 150 மணி நேரம் மட்டுமே ஒளிபரப்பாகிறது. அதாவது வெறும் ஆறு முழு நாட்களில் முடிந்து விடக் கூடிய சீரியல் இரண்டு வருடங்கள் இழுத்தடிக்கப்பட்டு உங்கள் பொன்னான நேரத்தை கவரிங் ; நேரமாக மாற்றுகிறது.நீங்கள் நாளொன்றுக்கு குறைந்தது நான்கு மெகாசீரியல்கள் பார்க்கிரீர்கள் என்றால் மேற்கூறிய முறைப்படி கூட்டிக் கழித்துப் பாருங்கள். உங்களை நீங்களே கன்னத்தில் அறைந்து கொள்வீர்கள்.அடுத்ததாக இந்த சீரியல்கள் உறவுகளை மேம்படுத்தல், சகிப்புத்தன்மை, விட்டுக்கொடுத்து வாழ்தல் என கற்றுக் கொடுத்தாலாவது புண்ணியமாய் போகும். ஆனால் சூழ்ச்சி, பொறாமை, சதி, பழிவாங்கல் என சாத்தானின் வேதங்களையே ஓதுகின்றன. இதையெல்லாம் சீரியஸாக உள்வாங்கிக் கொள்ளும் பெண்களின் மனம் ஏதேனும் குடும்ப பிரச்சனை எனில் அதனை சீரியல் நிகழ்வோடு பொருத்திப் பார்த்து குழம்பி மனச் சிதைவுக்கு ஆளாவதுதான் பரிதாபம்.மகனுக்கு கிரிக்கெட், அம்மாவுக்கு சீரியல் என சில வீடுகளில் முட்டிக் கொள்ளும் போது ரிமோட் சிதறு தேங்காய் ஆவதுமுண்டு. இதனால் தேவையற்ற மனப் புகைச்சல் உண்டாவதுமுண்டு.குறிப்பாக படிக்கின்ற குழந்தைகள் உள்ள வீடுகளில் அவர்களுக்கென தனியறை ஒதுக்கிக் கொடுத்து விட்டு கொட்ட கொட்ட நாம் சீரியல் பார்த்தால் குழந்தைகளுக்கும் டி.வி. பெட்டியில் தான் நாட்டம் வரும். விளைவு மதிப்பெண் குறைவு. மதிப்பெண் குறைந்தால் குழந்தைகளை குற்றவாளி ரேஞ்சுக்கு நிற்க வைத்து ‘டோஸ்‘ விடும் நாம் தவறு நம் பக்கம் இருப்பதை உணர்வதில்லை. நூலைப் போலத்தானே சேலையும் இருக்கும். இந்தச் சூழலில் குழந்தைகள் வளர்ந்தால் தலைமுறை இடைவெளி தவிர்க்க முடியாது போய்விடுகிறது. இதையெல்லாம் விடக் கொடூரம் என்னவெனில், துன்பகரமான சீரியல் நிகழ்வைப் பார்த்து சிலர் கண்கலங்கி விடுவதுதான். சீரியல் ஒரு மாயை என்பதைக் கூட உணர முடியாத இப்படிப்பட்ட வடிகட்டிய முட்டாள்கள் மனநோயாளிகளாகக் கூடிய வாய்ப்பு அதிகம் என்பதுதான் மெகா சீரியல் அரக்கனின் வீரியம் குறித்து விடப்பட்டுள்ள எச்சரிக்கை.இன்னொரு சீரியஸான விஷயம், சித்தி, மெட்டிஒலி என இரண்டு ‘சூப்பர் ராக்கெட் விட்டு மெகாசீரியல் உலகில் கொடி கட்டிப் பறந்து கொண்டிருக்கும் சன் டி.வி.யின் நிர்வாக இயக்குனரான கலாநிதி மாறனுக்கு பிடிக்காத ஒரே புரொக்ராம்... கரெக்ட்... மெகாசீரியல்தான். இதை அவரே ஒரு வாரஇதழுக்கான பேட்டியில் கூறி இருக்கிறார். இது எப்படி இருக்கு?

பருக்கையின் உருவாக்கம்

- ஜே.எழில் இளங்கோ -
மதுரை காமராஜர் பல்கலைக் கழக, இதழியல் மற்றும் அறிவியல் தொடர்பியல் மாணவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட குறும்படம் தான் பருக்கை. 7 நிமிடங்கள் ஓடக்கூடிய இக்குறும்படம் 2005ஆம் ஆண்டிற்கான ஜெயா டிவியின் “டாக்கு அவார்ட்ஸ்” விருதுக்கான போட்டியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, இயக்குனர் திரு.வசந்த் அவர்களின் விமர்சனத்துடன் ஜெயா டி.வி.யில் ஒளிபரப்பப்பட்டது. இப்படைப்பின் உருவாக்கத்திற்கு, ஊக்கமும், முழு சுதந்திரமும் அளித்த எங்கள் துறைத் தலைவி திருமிகு சாந்தா அவர்களுக்கும், ஆசிரியை திருமிகு. செந்திலாதேவி மற்றும் திருமிகு மோனிகா அவர்களுக்கும் நன்றியை சமர்ப்பிக்கின்றேன். பருக்கையின் அனுபவங்களை, அதன் இயக்குனர் என்ற முறையில் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.“சினிமா” எனும் கனவுத் தொழிற்சாலையில் வாய்ப்புக் கிடைக்க, தினம் தினம் செத்துப் பிழைக்கும் கலைஞர்கள் ஒருபக்கம். வாய்ப்புக் கிட்டினாலும் வெற்றிக்காக எதிர்நீச்சல் அடிப்பவர்கள் மறுபக்கம். இவற்றிற்கு எல்லாம் அடிப்படைக் காரணம், சினிமா எனும் போதைக்கு இக்கலைஞர்கள் தம்மை அடிமையாக்கிக் கொண்டனர் என்பதே! அப்படிப்பட்ட சினிமா எனும் போதைக்கு அடிமையானவர்களுள் ஒருவன்தான் நான். சரித்திரம் படைக்க வேண்டுமென்ற இலக்குடன், கடந்த ஐந்து, ஆறு ஆண்டுகளாக நான் பழகிய இயக்குனர்கள், ஒளிப்பதிவாளர்கள், நடிகர்கள், மூலம்; நான் கற்ற சினிமாவின் தொழில்நுட்பத்தை (ஏதோ ஓரளவு) எனது அனுபவம், ரசனை ஆகியவற்றின் கலவை கொண்டு, பருக்கை எனும் படைப்பினை கலைஉலகிற்கு சமர்ப்பித்தேன்.கரு உருவான விதம்எவ்வளவோ சமூகக் கருத்துக்கள் பல இயக்குனர்களால் சொல்லப்பட்டு இருந்தாலும், புதிதாக ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்ற ஆர்வம்தான் பருக்கைக்கு ஊன்றுகோலாய் இருந்தது. பள்ளி நாட்களில் நான் மதியஉணவு இடைவெளியில், அவசரம் அவசரமாக உணவு உண்டுவிட்டு மிஞ்சிய உணவை ஒரு பெரிய கூடையில் கொட்டுவது வழக்கம்.(ஊர் சுற்றுவதற்கும், சண்டை போடுவதற்கும்தான் இந்த அவசரம்) பள்ளிக்கூட வாசலில் மிட்டாய், குச்சிஐஸ் விற்பவர்களுடன் பேசிப் பழகிய நாட்களில்தான் ஒரு பிச்சைக்காரனின் நட்பு எனக்குக் கிடைத்தது. பள்ளியின் குப்பைக் கூடையில் கொட்டிக்கிடக்கும் மிஞ்சிய உணவுகள்தான் இவனுக்கும், இவன் குடும்பத்தில் உள்ளவர்களுக்கும் தினசரி உணவு. சிறுவயதில் பாதித்த, உள்வாங்கிய இச்சம்பவம்தான் பல வருடங்கழித்து எனது மூளையின் நினைவுகளை தட்டி எழுப்பி விட்டது.திரைக்கதையாக்கிய விதம் பொதுவான ஆவணப் படங்களில் வசனம், காட்சி இவற்றைத் திரைக்கதையில் எழுத்து வடிவில் கொள்வது வழக்கம். ஆனால் பருக்கையில் எந்த வசனமும், இருக்கக் கூடாது என்பதுதான் என் நோக்கம். (சில தவிர்க்க முடியாதக் காரணங்களினால் ஒரிரு வசனங்கள் மட்டுமே இறுதியில் சேர்க்கப்பட்டது.) அடிப்படையில் தமிழில் வரும் வியாபார சினிமாக்களை ரசிக்காத நான், யதார்த்தமான சினிமாக்களை ரசிக்கும் தீவிர ரசிகனாக இருந்தேன். அதன் பாதிப்பில்தான் இதன் திரைக்கதையை உருவாக்கினேன்.காட்சியாக்கிய விதம்காட்சிகளை யதார்த்தமாகக் காட்ட, கிடைக்கின்ற வெளிச்சம்(யுஎயடையடிடந டுiபாவ); மூலம், காட்சியாக்க வேண்டிய இடங்களுக்கு நேரில் சென்று தத்ரூபமாக எடுக்க வேண்டியக் கட்டாயத்தைப் பருக்கைக்கு இலக்காக்கிக் கொண்டேன். அதிகப்படியானோர் ஷ_ட்டிங் தளத்தில் இருந்தால், மக்களின் கவனம் திசை திரும்பி வடும் என்பதால் ஆட்கள் குறைக்கப்பட்டனர். சில காட்சிகள் மிகவும் கவனமாகக் கையாளப்பட்டன. (குறிப்பாக, மதுரை நீதிமன்றம் எதிரில் இருக்கும் பரபரப்பான இடத்தில், ஒரு பிச்சைக்காரனையும், பிச்சைக்காரியையும் குப்பைகள் கொட்டிய குவியலுக்குள் வைத்து எடுக்கும் காட்சி) மக்கள் கூட்டம் அதிகரிக்க, அதிகரிக்க அங்கு பரபரப்பும் அதிகமாகியது. இருந்தபோதும் ஷாட் எனக்குத் திருப்தி அளிக்கவில்லை. 10, 20 டேக்குகளுக்கு மேல் எடுத்துக் கொண்டேன். இவ்வாறு ஒவ்வொரு காட்சியையும் நாங்கள் திட்டமிட்டு எடுத்தோம்.முடிவுக்காக அலைந்தது....மக்களுக்கு உணர்த்த வேண்டிய சமூகக் கருத்துக்கள் பல இருந்தாலும், உணவு வீணாக்கலை அழுத்தமான முடிவு கொண்டுதான் உணர்த்த முடியும் எனக் கருதி, படக்குழுவினருடன் 15 நாட்கள் இரவு பகலாக விவாதம் செய்தோம். நல்ல முடிவு கிடைக்க வில்லை. பின்னர் பல நாட்கள் தவங்கிடந்து, மூளையைக் கசக்கிப் பிழிந்து கிடைத்ததுதான் பருக்கையின் முடிவு...அது... மாட்டின் சாணம் கூட மனிதனுக்கு எருவாகப் பயன்படுகிறது. ஆனால் மனிதன் வீணாக்கும் உணவு....? எதிர்பாருங்கள்! ஐயாடிவியில் மீண்டும் பருக்கையை......!

My experience on Tsunami

- Arun Oscar -
It’s been almost a year since Tsunami hit and devastated the coastal areas of south India .It is inevitable for any human being in the world.
It was 26th December we had hardly finished the Christmas day celebration. On Christmas day we usually enjoy ourselves by bathing in the sea and boating a bit. I got up at 9.30 on 26th as I heard people screaming and running towards the sea. I also pushed myself off to see what was happening. To my surprise, the sea was coming up slowly as a mountain towards the seashore. But fortunately, the waves did not instigate much disaster to our village. The sea, only kept on coming up and going back.
By 10 ‘o’clock, we received the news that Tsunami (sea erosion was then called) had hit our neighboring villages very badly. The sea emerged at 800km speed and returned killing almost thousands of people there. The fisherman community had never experienced such attacks before.
At 1 ‘o’ clock hired a van and rushed to the villages. As we entered inside the village we hear people screaming and weeping. Tsunami had taken almost one person from a house . We helped in removing the corpses to the proper place . It was a miserable sight to see children , women and old men scattered here and there.
The most pitiful event was a coffin exhumed away from the cemetery forcefully. I was just lacking confidence to see all those incredible events. The raging waves had come more than a kilometer beyond the seashore. People from outside the villages had come to the rescue . But there were even robbers among them who dared to steal things from the ruined houses.
But after all the drama the sea was calm as it was never before. We worked in the affected - places till the dusk and returned home to evacuate our people to safe places. We kept on working and removing dead bodies till the end of the week. But we could not convince and console the people who were weeping and mourning. Though Tsunami hit and ruined other countries like Indonesia,Malasia and Sri Lanka, our concern was our people and our relatives.
We were also involved in the Tsunami relief work under NSS Camp associated by St. Jude’s College. Working under such conditions was miserable, which caused Chicken pox to some of our students. But it was a great experience of self-confidence and complacency.
There has been mourning and grievance around the world for the past few months. A number of countries have met with horrible natural disasters. The most unpredictable danger among them was “Tsunami”, which instigated the loss of thousands of human life and their livelihoods. The natural disasters may have occurred in the form either hurricane or the raging waves. But they have always challenged the people around the coastline. Western countries such as America and Mexico may be familiar with this kind of devastation. But for India Tsunami was as fatal as ever.
The fisher folk in Kanya kumara district have reached to a zenith of resurgence to bounce back to the normal life. There are 42 villages in the coastline in Kanya kumari district, which are being renovated, though 24 of them were completely devastated. Villages such as Colochel, Kottilbadu, Muttom, Kadiappattinam, Azhikal, and Pillaithoppu are severely in need of help and assistance.
A number of organizations have assigned themselves in rebuilding these areas; Caritas India, CRS(Community Rehabilitation Society), SCAD(Social Change And Development), care India, SED(Social Education for Development), full gospel trust of India, CRD(Community Rehabilitation Development),action and code aid and good vision are the leading NGOs involved in the ongoing relief work. Radics and hope for the suffering are other organizations from Germany. Their primary concern is the reconstruction of permanent houses, maintenance of temporary sheds, counseling and animation.
These organizations find out the resources available in a village and function according to develop them: Education, sanitation, occupation, shelter, nutrition, rest, water and drainage and support are the major resources. The other resources are fish market, PCO, self- help group, ration shops, AVM channel, IRE and shops. The NGOs are also training people with tailoring, food mat production, sand load and candle making on account of increasing employment.
The ongoing rehabilitation by the NGOs as well as the Government has re-constructed the villages and developed them better than they were before. The process of fishing has touched a new height by the spirited fishermen as well as their newly provided equipments. One might wonder over the development of the fishermen community in the district. The aspect at present is the relieved and smiling faces of people despite losing most of their relatives. A survey says that the raging waves had wrenched away at least one person each family.
Tsunami might have snatched merely the lives and premises up, but not the spirit, which flows in them. Nothing can replace human lives except consolation and kind support. Right from the time of the destruction the locals have been helped with food, money, and cloths from all over India. This indicates that India is a land of unity in diversity. As rehabilitation is on, the district believes to be renovated and reformed as Hiroshima and Nagasaki.

How will women live in this society?

- VK Anushree -
Women, always being treated as the ‘second sex,’ leads a miserable life all over the world. They are fighting through their life. Unlike their male counterparts, they have to fight even in the womb; to the right to be born. Then, for equality with their brothers at home, for proper education, in their work place, in married life … and what else they don’t have to fight?
Last week, the High Court of Delhi made a judgment. By that judgment, “the marriage of fifteen year girls will be considered legal.” Even a common man with some logic can find the absurdity in it. According to the prevailing law, in such a situation, the male involved will be arrested for child sexual abuse. Now, the court is trying to legalize the situation. What will we call it other than mere male chauvinism?
Our great leaders like Raja Ram Mohan Roy, by consistent struggles and sacrifices made child marriage illegal. The judiciary made all their struggles in vein simply by a single judgment.
From the judiciary, we expect impartial judgment. Why didn’t it decrease the age limit to the boys from 21 to 18? We all know the characteristics of teenage-especially the age of 14 and 15. Children, in both sexes, will be anxious to know about the opposite sex. There will be a natural mutual attraction between them. They are not mature in this stage. A marriage in this time will be a disaster. There won’t be enough time to make amendments later.
We are living in a society where parents try to kill their girl-children in the womb itself. We are trying very hard to stop this. In the light of this recent judgment, parents to whom girl-child is a liability may try to do their duty by marrying their daughter in the 15th year itself.
The court has gone this far. The time judiciary legalizing female infanticide is not far away. We just have to wait and see when will it happen.